Nieuwste boeken

Natuur

Leven, liefde en dood

Mythe en geschiedenis

die Keure
Kameleonbieb 6
zesde leerjaar

Verhalen

Jan zegt nooit wat

CIP
Jan zegt nooit wat
Willy Schuyesmans; ill. Magda van Tilburg
© Uitgeversmaatschappij J.H. Kok b.v., 1998
48 p.;
22 cm
Klipper-reeks
ISBN 90-392-5470-2
NUGI 140/220
AVI 4
Brus 30-40
Doelgroep: vanaf 10 jaar
Trefw.: jeugdboeken; verhalen; pesten
De Klipper-boeken zijn ook op cd verkrijgbaar.
Klipper Plus bevat begeleidend materiaal per boek.

Jan is erg dik.
Hij kan niet goed rennen en spelen.
En hij zegt ook nooit wat.
Daarom pesten de andere kinderen hem.
Els ook.
Maar opeens doet zij dat niet meer.
En ze wordt kwaad als iemand anders Jan pest.
Wat is er met Els aan de hand?

Dit is een makkelijk lezen-boek

Fragment

Het is acht uur. Ik ga naar school. Naast mij loopt Els. Ze is net zo oud als ik. We zijn op dezelfde dag geboren. En we zitten in dezelfde klas. Dat is fijn. We zijn samen jarig. Nog vijf dagen. Dan is het zo ver. Dan hebben we een feestje bij mij thuis. Els brengt de limonade mee. Mama zorg voor taart. Een taart met tien kaarsjes. Die eten we dan met z'n allen op. Ik ben er nu al blij om. Al onze vrienden zullen er zijn: Dieter, Bart, Joske en Inge. Nog vijf dagen. Ik droom er al van.
Els en ik lopen samen langs het pad.
'Kijk, daar is Jan', zegt Els.
Jan zit ook in onze klas. Hij is dik. Als je dik bent, kun je niet rennen. Als je niet kunt rennen, kun je niet samen spelen. Dat is toch zo? Els vindt dat ook. Op de speelplaats rennen wij altijd achter elkaar aan.
Jan rent nooit. Hij kan niet rennen. Dus staat hij aan de kant. Hij kijkt naar ons. Hij zegt niets. Jan zegt nooit wat. Ik heb zijn stem nog nooit gehoord. Als de juf hem iets vraagt, kijkt hij alleen maar. Hij zegt niets. Ik denk dat hij geen stem heeft. Of hij is te dik om te spreken. Zijn stem zit vast zo diep in zijn lijf dat je niets hoort.
Jan loopt een eind voor ons uit. Hij loopt langzaam. Zijn dikke lijf gaat heen en weer als hij loopt.
Ik stoot Els aan.
'Kom, we geven hem een trap', zeg ik.
Els lacht. We rennen naar hem toe. Els zwaait met haar boekentas. Ze slaat Jan ermee. Ik schop tegen zijn been. We lachen ons kapot en lopen hem voorbij.
Jan zegt niets. Zelfs nu niet. Ik draai me om en kijk naar hem. Hij kijkt naar mij. Zijn dikke kin gaat zachtjes heen en weer. Maar hij zegt niets. Zijn ogen zijn klein. Zijn dikke kop is net een ballon. Maar dan een ballon zonder koordje.
'Kijk, zijn kop is een ballon zonder koordje', zeg ik.
Els komt niet meer bij van het lachen.
We rennen naar de school. Bij de schoolpoort draai ik me om. Ver achter ons loopt Jan. Hij waggelt langzaam naar school. Hij zegt niets. Hij zegt nooit wat.

Recensies

Jan zegt nooit wat