 |
 |
Vragen over mijn boeken
Stilstaan
De winter van de Belgica
Antigone's keuze
De ogen van de tiran
Ariadne
Middernachtzonde
|
101 vragenWaarom ben je beginnen schrijven?Ik begon boeken te schrijven omdat een uitgever mij daarom vroeg. Nadat ik in 1985 in Rwanda een interview had gehad met gorillaonderzoekster Dian Fossey vroeg Norbert Vranckx, uitgever bij Altiora mij om een jeugdboek over de gorilla's te schrijven. Ik vond dat een leuke uitdaging en heb het geprobeerd. Dat is De Zilverrug geworden. Meteen had ik er zo de smaak van te pakken dat ik sindsdien elk jaar een boek heb geschreven. [schrijven-1]
Droomde je er als kind al van om journalist te worden?Als kind had ik drie dromen over mijn toekomst. Ik wilde ofwel zeeman worden, ofwel missionaris, ofwel journalist. Dat laatste is het uiteindelijk geworden. Wat wel opvalt, is dat deze beroepen alle drie iets met reizen hadden te maken. Dat doe ik inderdaad heel graag. [mezelf-2]
Hoe lang werk je aan een boek?Gemiddeld werk ik een jaar aan een boek. Negen maanden lang denk ik na over een boek, verzamel gegevens, leer mijn hoofdfiguren kennen, ga op reis om een plek te zoeken waar het verhaal kan spelen. Na negen maanden heb ik een heel dossier en weet ik in grote lijnen hoe mijn verhaal zal verlopen. Dan moet ik het boek alleen nog maar schrijven. Dat duurt nog eens twee tot drie maanden. Natuurlijk schrijf ik niet van 's morgens tot 's avonds aan een boek, maar gemiddeld een uur of twee per dag. Als mijn manuscript af is, stuur ik het per e-mail naar mijn uitgever. Die laat het nog nalezen, er tekeningen bij maken en het boek zetten, drukken en inbinden. Dat duurt alles bij elkaar nog eens vier maanden. Maar intussen ben ik allang met een volgend boek bezig. [schrijven-3]
Schrijf je ook boeken voor volwassenen?Ik schrijf voorlopig geen boeken voor volwassenen. Ik schrijf al genoeg journalistiek werk voor hen. Bovendien vind ik dat volwassenen lang niet zo goed en zo aandachtig lezen als jonge mensen. Ik schrijf dus bij voorkeur voor een publiek dat mijn boeken enthousiast verslindt. [schrijven-4]
Waar haal je je inspiratie vandaan?Dat verschilt nogal van boek tot boek. Voor sommige boeken, zoals De winter van de Belgica, heb ik alleen maar beschreven wat echt gebeurd is, honderd jaar geleden aan de zuidpool. Voor andere boeken zoals Braam of De bende van de mol heb ik elk woord verzonnen. Dan ga ik achter mijn computer zitten, steek mijn twee duimen in mijn mond en... zuigen maar! [schrijven-5]
Ben je van plan nog veel boeken te schrijven?Ik hoop nog minstens honderd boeken te schrijven, elk jaar een. [schrijven-6]
Wie is je lievelingsschrijver?Mijn absolute favoriete jeugdschrijver is Anthony Horowitz. Ik heb veel van zijn boeken met rode oortjes gelezen. En stiekem hoop ik dat ik ooit eens een boek kan schrijven zoals hij. [auteurs-7]
Hoeveel verdien je met boeken schrijven?Niet genoeg om van te leven. Als ik alleen maar de opbrengst van mijn boeken zou hebben, zou ik daar twee maanden per jaar van kunnen rondkomen. Gelukkig kan ik die andere tien maanden doorkomen met de opbrengst van mijn journalistieke werk. Als schrijver heb je normaal recht op een tiende van de verkoopprijs van een boek (dan nog zonder de BTW!). Dat wil dus zeggen dat ik op een boek van pakweg € 15, slechts een kleine € 1,50 krijg. Gelukkig verkoop ik er meer dan een. Waar de rest van het geld dan naartoe gaat? Naar de boekenverkoper, de drukker, de uitgever, de tekenaar, de inbinder enzovoort. Weet je wat het duurste is van een boek? Het papier! Zelfs als er niets op gedrukt staat. [schrijven-8]
Maak je zelf de tekeningen bij je boeken?Gelukkig niet. Ik kan absoluut niet tekenen. Maar ik heb altijd heel goede tekenaars gehad die mijn boeken illustreerden. Je vindt hun namen telkens bij mijn boeken. [illustraties-9]
Waarom speelt de natuur altijd zo'n grote rol in je boeken?Dat is vooral een kwestie van luiheid. Toen ik boeken begon te schrijven, werkte ik al meer dan twintig jaar als journalist met natuur en milieu als voornaamste specialisatie. Dus schreef ik bij voorkeur over iets waar ik al veel van wist. Natuurlijk geef ik ook heel veel om de natuur en om het milieu. Maar dat wist je natuurlijk al. [boeken-10]
Wil je in je boeken een boodschap meegeven?Eigenlijk niet. Ik vind dat een boek voor alles spannend en mooi moet zijn. Natuurlijk zal ik het in mijn boeken wel hebben over dingen die ik zelf belangrijk vind, maar dat moet je dan maar tussen de regels lezen. Niets is zo saai als een boek met een boodschap. [boeken-11]
Is schrijven moeilijk?Nogal! Schrijven is een verschrikkelijk vak. Je moet het altijd alleen doen. Je moet voortdurend worstelen met woorden en zinnen. Staat dit woord op de goede plaats? Kan ik hier geen beter woord voor vinden? Is mijn tekst helder en begrijpelijk? Nu ja, je kent dat zelf wel van het opstellen maken. Ik heb dus eigenlijk een gloeiende hekel aan schrijven. Maar wat ik ontzettend graag doe, is 'geschreven hebben'. Als een zin, een hoofdstuk, een boek af is, ben ik de gelukkigste mens van de wereld. Het is me weer eens gelukt, denk ik dan. [schrijven-12]
Waarom schrijf je geen griezelverhalen?Omdat ik van griezelverhalen en griezelfilms altijd de slappe lach krijg. Griezel werkt gewoon niet bij mij. Jammer, maar van mij hoef je nooit een griezelverhaal te verwachten. [boeken-13]
Welk beroep vind je het leukst: journalist of schrijver?Ik zou wellicht geen van beide kunnen missen. Als journalist reis ik veel en ontmoet ik veel boeiende mensen. Vaak vind ik daar een aanleiding voor het schrijven van een boek. Maar anderzijds hou ik ervan langere tijd aan eenzelfde boek te werken. Journalistiek is namelijk nogal een jachtig vak, weet je. [mezelf-14]
Sluit je jezelf op als je een boek wilt schrijven?Dat doe ik nooit. Schrijven is op zich al zo'n eenzaam vak, dat ik me zeker niet vrijwillig ga afzonderen om te schrijven. Mijn schrijftafel staat in de woonkamer, zodat ik altijd contact heb met mijn huisgenoten. Het stoort me helemaal niet als mijn kinderen ondertussen hardrock spelen op de geluidsinstallatie of als mijn vrouw naar televisie kijkt. Dat heb ik geleerd toen ik als journalist op redacties werkte. Daar is altijd zo'n herrie van telefoon, telex, fax en collega's en toch moet je ondertussen je stukje schrijven. [schrijven-15]
Kon je vroeger op school goed opstellen?Dat ging nogal. Ik deed het in elk geval graag. Ik heb altijd graag mijn gedachten op papier verwoord. Maar er zijn ook heel beroemde schrijvers die altijd nullen haalden op hun opstellen. Niet wanhopen dus. [mezelf-16]
Heb je al prijzen behaald met je boeken?Een heleboel zelfs. Neem maar eens een kijkje in mijn Bibliografie. In de rechterkolom daar vind je al mijn bekroningen bij elkaar. [boeken-17]
Wat moet ik doen om zelf schrijver te worden?Schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Kruip 's avonds nooit in bed voor je minstens een goede zin hebt neergeschreven. Niet te gauw tevreden zijn. Veel schrappen en opnieuw beginnen tot er geen woord teveel in staat en tot de zin lekker leest. Alleen oefening baart kunst. [schrijftips-18]
Ben je gevoelig voor kritiek?Waarschijnlijk wel, maar ik lig er niet van wakker. Kritiek is ook maar de mening van een enkele mens en zijn of haar oordeel vind ik niet belangrijker dan dat van elk van mijn lezers. [kritiek-19]
Heb je vaak contact met andere jeugdauteurs?Heel vaak. De Vlaamse jeugdauteurs vormen eigenlijk best een leuk clubje. Elke gelegenheid is goed om een feestje te bouwen. Dat doen we dus regelmatig. En natuurlijk zien we elkaar ook tijdens de Jeugdboekenweek of bij lezingen in scholen. [auteurs-20]
Zou je niet graag willen dat een van je boeken verfilmd wordt?Natuurlijk zou ik het best leuk vinden als een van mijn boeken verfilmd werd. Helaas is filmen een dure zaak en zijn er heel veel mensen bij betrokken. Voorlopig is het dus nog niet zover. Wel zijn van twee van mijn boeken theaterstukken gemaakt. 'Tand om tand' werd in de vroege jaren '90 door het toenmalige KJT in Antwerpen gespeeld. En van 'Stilstaan' loopt in Duitsland een poppentheaterversie onder de titel 'Adieu Benjamin' van Paul Olbrich en Eva Noell. [boeken-21]
Heb je voor jezelf alles al bereikt op literair vlak?Of ik alles al bereikt heb wat ik wil? Nee, natuurlijk. Ik hoop altijd nog het ultieme boek te schrijven. En dan bedoel ik heus niet het boek waar ik schatrijk mee wordt (al is dat ook leuk meegenomen). Nee, ik wil nog graag een boek schrijven waar ik honderd procent tevreden over ben en waarin ik mezelf overstijg. Maar stel dat zo'n boek er komt, dan verleg ik ongetwijfeld alweer mijn grenzen voor een volgend boek. [mezelf-22]
Hoe begin je aan een boek?Een boek ontstaat doorgaans als een simpel idee, een woord, een zin. Zulke ideeën heb ik elke dag, maar de meeste vergeet ik weer gauw. Af en toe blijft er een hangen in mijn hoofd en daar blijf ik dan mee bezig. Dagenlang, soms vele maanden, soms zelfs jaren. Pas als het boek in mijn hoofd zijn vorm heeft gekregen met verhaal, decor en vooral de personages, begin ik het uit te werken. [boeken-23]
Waar zoek je je info voor het schrijven van historische boeken?Alle bronnen zijn goed. Ik snuffel op het internet, lees boeken, bezoek bibliotheken of ik ga op reis naar het betreffende land en bezoek daar musea, archeologische opgravingen of archieven. Historische boeken zijn doorgaans de boeken waaraan het meeste werk is, want alle details moeten natuurlijk kloppen. [boeken-24]
Op welke leeftijd ben je beginnen schrijven en wie of wat heeft u ertoe aangezet?Ik begon boeken te schrijven op vraag van een uitgever. Ik schreef toen al heel lang als journalist, maar juist zo'n journalistieke reportage - over de gorilla's in Rwanda - werd de aanleiding voor mijn eerste jeugdboek 'De zilverrug'. Ik was toen al 41. [schrijven-25]
Stel dat je naar het verleden zou mogen reizen. Welke periode zou je dan kiezen?Ik ben bang dat ik niet goed kan kiezen. Ik zou best eens in het Rijk van koning Minos willen rondlopen, maar ook een bezoekje bij een rondtrekkende groep Neanderthalers zou me wel wat zeggen. En ik wil best ook eens deel uitmaken van het leger van de Eburonen of een andere Germaanse stam op het moment dat de Romeinen er aankomen. Wel zou ik graag een soort 'noodbeamer' bij me hebben, waarmee ik - als de grond onder mijn voeten al te heet wordt - weer naar de 21e eeuw kan ontsnappen. [mezelf-26]
Maak je het jezelf niet moeillijk door twee verhalen door elkaar te schrijven?Het oude en het nieuwe verhaal in Ariadne hebben natuurlijk heel veel met elkaar te maken. Ze lopen parallel en ze kijken als het ware 'bij elkaar binnen'. De informatie in beide verhalen vult elkaar voortdurend aan en je kunt het ene niet begrijpen zonder het andere. Tegelijk zit er ook de boodschap in (nou, ja: boodschap!) dat liefde niet veranderd is in 3.500 jaar. [ar-27]
Waar haalde je de inspiratie vandaan om dit boek te schrijven?Dit is eigenlijk een boek over jaloersheid. Nu is jaloersheid een emotie die me al jaren bezighoudt, vooral dan omdat ik jaloersheid niet of nauwelijks begrijp. Ik heb dat boek geschreven om er achter te komen wat jaloersheid eigenlijk is en hoe die functioneert. [mz-28]
Waarom koos je ervoor dit boek te schrijven vanuit het perspectief van Tine?Ik heb heel veel sympathie voor de figuur van Tine, een meisje dat zich niet zo goed in haar vel voelt. Zeker in vergelijking met Xandra - een griet uit een jeansreclame - komt Tine er erg bekaaid af. Maar in de loop van het boek ontdekt ze zichzelf en ondervindt ze dat je helemaal geen 'sexy stoot' moet zijn om iemand te vinden die van je houdt. [mz-29]
Ben je zelf al op de Lofoten geweest? En hoe kwam je op het idee het verhaal daar te laten spelen?Ja, ik heb er een goede week in zo'n vissershutje gewoond tijdens een vakantie. Ik was er zeer onder de indruk van de natuur en ben ook zelf op walvissafari geweest. Ik zat toen al met 'Middernachtzonde' in mijn hoofd, maar dat verhaal kon eigenlijk om het even waar spelen. Pas tijdens die vakantie heb ik beslist om het op de Lofoten te laten plaatsvinden. [mz-30]
Hoe ken je de fauna en flora in Noorwegen zo goed?Ik ben als journalist altijd veel met natuur en milieu bezig geweest. Ik ken die materie dus wel een beetje. Maar toen ik op de Lofoten was heb ik de Noorse fauna en flora erg goed leren kennen. [mz-31]
Helemaal in het begin van het boek verklap je het slot al. Waarom?Het drama dat in 'Middernachtzonde' gebeurt, is niet het thema van het boek. Dus kon ik meteen verklappen dat Xandra van de kliffen naar beneden stortte. De echte spanning in het boek zit in het feit dat Tine haar heeft zien vallen tijdens een ruzie met Tars, maar dat die ene seconde als het ware uit haar waarneming is weggeveegd en zij met de vraag blijft zitten of Xandra is uitgegleden dan wel of Tars haar heeft geduwd. Dat is het wat Tine te weten wil komen en waarom ze dat dagboek schrijft. [mz-32]
Waarom is de houding van Thomas tegenover het gedrag van Tars zo laks? Hij verpest toch die dure, verre reis?Ik denk dat Thomas er wel erg mee verveeld zat, maar er ook niet zoveel aan kon doen. Hij is een paar keer met Tars gaan praten, maar die was ook geen kind meer dat je in de hoek kan zetten, maar een jonge volwassene. Misschien had Thomas wel iets doortastender moeten optreden, maar dat lag nu eenmaal niet in zijn karakter. [mz-33]
Heb je dit verhaal zelf meegemaakt in je eigen leven?Nee, het is een verzonnen verhaal. Het decor waarin het verhaal speelt, heb ik wel zelf gezien. Het leek me uitstekend geschikt om er dit verhaal over jaloersheid in te plaatsen. [mz-34]
Hoe krijg je het voor mekaar om bepaalde plaatsen, personages en omgevingen zo concreet te beschrijven?Ik ben uiteraard op Kreta geweest om dit boek voor te bereiden. In het paleis van Knossos heb ik zowat een hele dag doorgebracht om er elk hoekje te leren kennen. Terwijl ik het schreef, liep ik als het ware in mijn hoofd rond in het paleis. En de personages? Nou ja, voor ik begon te schrijven, heb ik zowat een jaar met hen samengeleefd, in mijn hoofd welteverstaan. Pas toen ik vond dat ik ze goed genoeg kende, ben ik beginnen schrijven. [ar-35]
In hoeverre heb je de klassieke mythe gevolgd en wat heb je zelf verzonnen?Ik heb de klassieke mythe als basis genomen, maar eigenlijk heb ik de zaak omgedraaid. Ik vroeg me af wat er 3500 jaar geleden op Kreta werkelijk kon gebeurd zijn, zodat daar de mythe van Ariadne en de Minotaurus uit ontstond. Uiteraard heb ik hier en daar iets moeten verzinnen, maar voor elke bewering heb ik toch wel ergens een mening van een archeoloog of een geschiedkundige gevonden die dat als een mogelijkheid opwierp. [ar-36]
Was het je bedoeling met dit boek de Griekse verhalen te doen herleven?Ik heb altijd erg veel van oude mythen en verhalen gehouden. Ik zou het dus erg jammer vinden als jonge mensen van nu ze niet meer zouden kennen. [ar-37]
Wordt het verhaal van Oedipus nog steeds verteld in Griekenland?Sterker nog: het toneelstuk van Sophocles wordt er nog regelmatig gespeeld in de oude openluchttheaters zoals dat van Epidauros. Ik heb het daar helaas nooit gezien, maar ik herinner me wel goed een Griekse toneelgroep die het hier in Antwerpen is komen spelen. [oe-38]
Oedipus vond zelf dat hij schuldig was. Toch heeft hij zijn misdaad niet bewust gedaan. Hoe denk je daarover?Onze moderne opvatting over schuld is natuurlijk heel anders dan die van de oude Grieken. Zij geloofden dat goden je hele leven uitstippelden en van die wrange grapjes met mensen uithaalden zoals ze met Oedipus deden. Wij daarentegen zijn ervan overtuigd dat het leven tot op zekere hoogte maakbaar is en dat het noodlot niet tot persoonlijke schuld kan leiden. [oe-39]
Heb je verzonnen wat er met de slachtoffers van de pest gebeurd is of heb je dat opgezocht?Opgezocht, natuurlijk, want ik wil geen onzin vertellen in zo'n boek. Ik wilde die pest in Thebe zo nauwkeurig mogelijk beschrijven. [oe-40]
Wat spreekt je het meest aan in het verhaal van Oedipus?Ik ben in de toneelstukken van Sophocles altijd het diepst getroffen geweest door de diepmenselijkheid van de figuren. Zelfs al vertegenwoordigen ze eigenlijk ideeën of oertypes, toch blijven het mensen van vlees en bloed die liefhebben en lijden. Dat is ook de reden dat die verhalen zoveel eeuwen overleefd hebben. [oe-41]
Waarom ben je zo dicht bij de oorspronkelijke toneeltekst gebleven?Uit respect voor Sophocles heb ik er geen eigen interpretatie van willen maken, maar heb ik het verhaal als het ware 'rauw' willen opdienen. Ik heb geen enkele ambitie om Sophocles te verbeteren, alleen om zijn werk ook vandaag nog toegankelijk te maken. [an-42]
Heb je er al eens aan gedacht zelf gelijkaardige verhalen te verzinnen?Ik wou dat ik het kon. Maar de verhalen van Sophocles zijn zo universeel, zo menselijk en van zo'n enorme kwaliteit dat ik niet denk dat ik daar ook maar aan kan tippen. [an-43]
Wat vind je van het verbod van koning Kreon en van Antigone's keuze om haar broer toch te begraven?Sophocles wil hier natuurlijk het conflict tussen het geweten en de wet uitlokken. Maar het verbod een lijk te begraven, moet de Grieken wel als een geweldige gruwel in de oren geklonken hebben. De geest van een niet begraven lijk kon immers niet 'ontsnappen' naar de Onderwereld en bleef doelloos ronddwalen. [an-44]
Heb je in dit verhaal zelf dingen toegevoegd of is dit het verhaal zoals Sophocles het geschreven heeft?Ik heb niets toegevoegd, wel iets weggelaten of - beter gezegd - veranderd. Het klassieke spreekkoor bij de Griekse drama's heb ik in de mond van een marktzanger gelegd. Die geeft - net als het spreekkoor overigens - commentaar op de gebeurtenissen. [an-45]
Is het meer werk om een boek te herschrijven dan om een nieuw verhaal uit te vinden, of is het net omgekeerd?Om eerlijk te zijn, is het minder werk. Je hoeft het verhaal natuurlijk niet uit te vinden. Maar je steekt dan toch weer meer tijd in het zorgvuldig proberen te begrijpen wat Sophocles kan bedoeld hebben en dat in hedendaagse taal over te brengen. [an-46]
Ben je van plan nog meer nog meer oude verhalen te herschrijven?Ik sluit niet uit dat ik ooit nog klassiekers wil hertalen, maar misschien ga ik ze dan niet zozeer zoeken in de Griekse of Romeinse mythologie, maar ook eens in de Germaanse. Of misschien hertaal ik wel middeleeuwse verhalen van bij ons. Maar eerst wil ik weer eens een paar 'gewone' boeken schrijven. [an-47]
Is dit verhaal echt gebeurd?Ja. Het is het verhaal van een jonge fan van mij die op een dag heel onverwacht stierf aan een hartstilstand. Zijn moeder heeft contact met mij gezocht en ik ben met haar, met Benjamins vader, met zijn zus Esther en zijn oom Arnout gaan praten. Niet met de bedoeling er een boek over te schrijven, maar op een dag vond ik dat ik Benjamin zo goed begon te kennen dat ik het wel deed. [ss-49]
Kende je Benjamin persoonlijk?Ik heb hem één keer in levenden lijve ontmoet op de Boekenbeurs in Antwerpen waar hij blijkbaar een handtekening in een van mijn boeken is komen halen. Maar ja, ik kende hem toen nog niet en ik herinner het mij dus ook niet meer. Pas na zijn dood heb ik Benjamin goed leren kennen. [ss-50]
Geloof je zelf dat wij na de dood onzichtbaar blijven rondlopen tot we vervagen?Nee, ik geloof persoonlijk dat de dood het einde is, dat er niets na komt. De Benjamin uit het boek mag je gerust als zijn geest of zijn ziel zien. Voor mij was Benjamin echter het beeld dat in de herinnering van zijn familieleden en vrienden bleef hangen toen hij dood was. En hoewel niemand hem vergeet, gaat dat beeld beetje bij beetje vervagen naarmate de dood van Benjamin verwerkt is. [ss-51]
Op het einde van Ariadne blijkt dat koning Minos kinderen misbruikt. Is dat een verwijzing naar de Dutroux-affaire?Nee, daar heb ik geen moment aan gedacht. Dat kon ook niet, want het boek is geschreven en voor het eerst uitgegeven in 1994, ruim twee jaar voor de misdaden van Dutroux bekend raakten. [ar-52]
Zijn er boeken waaruit jongeren kunnen leren schrijven?Zeker. Er is sinds eind 2003 het boek 'Vingeroefeningen' waarin jeugdauteurs Marita de Sterck, Els Beerten, Daniel Billiet, Kolet Janssen, Jan Simoen en André Sollie talrijke oefeningen en tips geven waarmee je zelf kunt leren schrijven. Een aanrader! Het boek heet dus 'Vingeroefeningen' en is uitgegeven door Afijn en Biblion. [schrijftips-53]
Hoe kwam je op het idee om 'De winter van de Belgica' te schrijven?Ik heb het verhaal van de Belgica voor het eerst op school gehoord in de geschiedenisles en ik vond het zo boeiend dat het me bijgebleven is. Toen ik er later nog eens een luisterspel op de radio over hoorde en ontdekte dat de archieven van de expeditie nog beschikbaar zijn in het Scheepvaartmuseum in Antwerpen, besloot ik er zelf een boek over te schrijven. Ik heb er zowat een jaar aan gewerkt. [wb-54]
Heeft Jan van Mirlo echt bestaan of is hij een romanfiguur?Jan van Mirlo heeft echt bestaan en was inderdaad de jongste matroos aan boord van de Belgica. Later is hij een bekende volksfiguur geworden in Antwerpen. Hij stierf - bijna 87 jaar oud - op 3 juni 1964 in Boechout. In het Scheepvaartmuseum in Antwerpen vond ik zijn persoonlijke (nooit uitgegeven) verslag over de expeditie en dat heb ik als basis gebruikt voor mijn verhaal, samen met de boeken van de Gerlache, Lecointe en Cook. [wb-55]
Heb je ooit slechte kritieken gekregen?Natuurlijk, maar gelukkig niet zo vaak. Je vindt ook negatieve kritieken op mijn boeken op deze site. Iedereen heeft recht op zijn eigen mening. Als ik de kritieken op mijn boeken publiceer, zou het maar flauw zijn om de negatieve kritieken weg te laten, vind ik. Lees ze gerust en... koop vervolgens het boek om jezelf ervan te overtuigen of de criticus gelijk had. [kritiek-56]
Lees je vaak boeken van andere auteurs?Ja, hoor. Ik lees voortdurend nieuwe én oude jeugdboeken. Als je wilt weten wat ik de laatste tijd zoal gelezen heb, klik dan hier. [auteurs-57]
Net als in de klassieke mythe laat de moderne Theseus zijn vakantieliefje Ariadne op het einde in de steek. Was dat echt nodig?In de mythe laat Theseus Ariadne inderdaad zitten. Hij beroept zich wel ter verontschuldiging op de godin Athene, maar mannen zullen altijd wel zo'n zogenaamd verheven excuus hebben om een vrouw te laten zitten, niet? [ar-58]
Heb je veel moeten opzoeken om dit boek te schrijven?Uiteraard vraagt zo'n boek heel wat opzoekingswerk. Ik heb - toen ik het schreef - een tijdje doorgebracht in de archiefkelders van het Scheepvaartmuseum in Antwerpen waar alle documenten worden bewaard die met de Belgica te maken hadden. [wb-59]
Schrijf je je boeken in één ruk of gaat dat langzaam en moeizaam?Schrijven is schrappen. Ik schrap naar schatting wellicht de helft van wat ik geschreven heb. In één ruk schrijven, kan dus eigenlijk niet. Je schrijft, bewerkt, schrapt, herwerkt, begint opnieuw tot het goed is. De ene keer lukt dat al beter dan de andere keer. [schrijven-60]
Bestaat de Belgica nog altijd?Jazeker, maar het schip ligt wel op de bodem van de zee. In mei 1940 zonk de houten driemaster na een luchtaanval van de Duitsers in een fjord nabij Harstad in het noorden van Noorwegen. Het wrak werd al rond 1990 door een duikclub ontdekt, maar dat raakte pas in 2006 bekend. [wb-61]
|
Vragen over mezelf
Vragen over schrijven
Vragen over schrijftips
Vragen over auteurs
Vragen over kritiekVragen over illustraties |