Nieuwste boeken

De bende van de mol is uitverkocht bij de uitgever. De auteur heeft echter nog enkele gesigneerde exemplaren te koop voor de prijs van 12 euro, verzending binnen België inbegrepen.
Ben je nog op zoek naar een van de laatste exemplaren van De bende van de mol, stuur dan een mailtje naar willy@schuyesmans.be en vermeld erbij aan wie het boek moet worden opgedragen.

De bende van de mol - Willy Schuyesmans en Paul de Becker

CIP
De bende van de mol
Willy Schuyesmans; ill. Paul De Becker
© Averbode; Apeldoorn; Altiora, 1994, 2001
80 blz.
22 cm
Tweede druk
ISBN 90-317-1716-9
Prijs: € 11,95
UDC 82-93
NUGI 221
Doelgroep: vanaf 8 jaar
Trefw.: milieu Uitverkocht

CIP
De bende van de mol
Willy Schuyesmans; ill. Paul De Becker
© Averbode; Apeldoorn; Altiora, 1994
96 blz.
22 cm
(Zonneboek)
ISBN 90-317-1043-1
Prijs: uitverkocht (zie nieuwe uitgave hierboven)
UDC 82-93
NUGI 221
Doelgroep: vanaf 8 jaar

Trefw.: jeugdboeken; verhalen

Je komt niet zomaar bij de bende van de mol. Drie proeven moet je afleggen. En daarvan is het vangen van een mol nog maar de minste. Als meisje maak je helemaal geen kans om bij de bende te komen. Tenzij je bent zoals Linde, een meid die meer dan haar mannetje kan staan. Dat is nodig ook, want de bende krijgt het aan de stok met notaris Devreeke. Die pikt niet alleen het hol van de bende en de hele Brakke wei in, maar hij sjoemelt ook nog met het milieu en verdient geld met duistere zaakjes. Gelukkig is de bende waakzaam. Een spannend verhaal over milieu en natuur in je eigen buurt.

Rens
in de ban
van de Bende
(foto: Roger
Schoemans)

Fragment

- Blote kont, zei Wolf.
Ever schrok. Aarzelend keek hij Arend aan. Een vlugge blik. Dan weer naar Wolf. Hij hijgde.
- De laatste proef, zei Wolf langzaam. Je blote kont.
Ever merkte hoe het speeksel in zijn mond opdroogde. Hij voelde zich een beetje raar. Wat wilden ze van hem? Drie proeven, had Arend gezegd. De eerste twee had hij doorstaan. De bewijzen waren er. Op de halve boomstam voor hem lag de dode mol. Een week lang had hij er naar gezocht. Elke avond na schooltijd had hij hijgend langs de veldweggetjes gelopen. Molshopen genoeg gezien. Maar van een mol geen spoor. Tot gisteren. Het diertje lag uitgestrekt, midden op de weg. De kromme pootjes als bleke babyhandjes in het zand. De spitse snuit waaraan een druppel bloed zat. Voorzichtig had hij het dode dier opgeraapt en in zijn zakdoek gewikkeld. Zijn eerste proef was geslaagd.
De tweede proef zou hij nog lang voelen. Zijn benen zinderden alsof er duizend naalden in prikten. Zijn kuiten waren opgezwollen en rood met witte vlekjes. Maar hij had op zijn tanden gebeten en geen moment geaarzeld toen Wolf hem grijnzend het netelveld achter de Brakke Wei had ingestuurd. Met blote benen. Daar had Wolf op gedrukt.
Toen hadden ze hem eindelijk het kamp binnengeleid, het heiligdom van de bende van de mol. De geheime ingang lag vlakbij de eik op de Brakke Wei. Ever had zich in een put moeten laten zakken, vanwaar een pikdonkere gang naar het hol leidde. Je kon er alleen maar op handen en voeten door kruipen. Telkens als hij op zijn genetelde knie neerkwam, voelde hij de vlijmscherpe naalden weer prikken. Maar de opwinding over wat komen zou, was te groot om daar echt last van te hebben.
Het hol zelf was een ronde put van zowat twee meter doorsnede. Je kon er niet eens in rechtop staan. Ergens bovenaan kroop een zwak daglicht naar binnen. Pas toen Arend met een lucifer drie kaarsen aanstak, kon Ever tegen de wanden de stammetjes onderscheiden die als banken dienst deden. In het midden stond een doorgezaagde boomstam rechtop, bij wijze van tafel. Ever legde de mol erop en bleef half gebukt wachten, terwijl Arend en Wolf gingen zitten.
- Komt er nog wat van? blafte Wolf.
- Van... waarvan? stotterde Ever.
- Je blote kont. Als je lid van de bende wilt worden, wil ik een kiekje van je kont.
Wolf grijnsde en haalde een camera uit het houten kistje dat naast hem stond. Zijn tanden blikkerden in het kaarslicht. Ever keek hem aan en had zin om weg te lopen.
- Kom, suste Arend, 't is zo gebeurd.
Had hij daar ook zo gestaan? dacht Ever, terwijl hij zich omdraaide en onwennig zijn broek liet zakken. Het felle flitslicht sneed een snipper uit de tijd. Vliegensvlug trok Ever zijn broek weer omhoog en draaide zich om. Wolf waaierde lachend de foto droog en telde luidop de seconden.
- Wat ga je met die foto doen? vroeg Ever bang.
- Die gaat in ons geheim archief. Alleen de bendeleden mogen er naar kijken. Hier.
Wolf haalde een oude, leren portefeuille uit het koffertje en nam er twee foto's uit. Twee jongensachterwerken.
- Dat ben ik, zei hij trots. En dat is Arend.
Ever keek naar de stevige billen op de foto's en bijna proestte hij het uit.
- En dat ben jij, lachte Wolf terwijl hij het schutblad van de foto trok.
Ever keek naar zijn eigen, iets te dikke billen, bleker dan ooit in het onwaarschijnlijke flitslicht.
- Nu ben je lid van de bende, verklaarde Arend plechtig.
- Precies, zei Wolf. Hij borg de foto voorzichtig op, knipte zijn zakmes open en sneed met één houw de rechterpoot van de dode mol af.
- Hier, aan een touwtje om je nek hangen. En nooit meer uitdoen.
Tegelijk haalden Arend en hij van onder hun hemd hun eigen verschrompelde mollepoot.
- Onze amulet, legde Wolf uit. Daaraan herken je bendeleden.
En om het nieuwe lid te vieren, trok hij een flesje bier open, dat ze met zijn drieën leegdronken.

Linde plukte eikels. De gladde, groene vruchten kwamen makkelijk los uit hun dopjes. Ze nam een grote, dikke in de palm van haar hand en haalde met haar arm achterwaarts uit boven haar hoofd, zoals jongens gooien. De eikel vloog in een sierlijke boog wel twintig meter ver. Linde volgde hem met haar ogen tot hij in het gras verdween.
Stemmen! Linde had niet meteen door waar ze vandaan kwamen. Ze speurde de weg af. Een fietser. Een hond. Daar kwamen die jongens stemmen niet vandaan. Dan zag ze het gat in de grond, vlak onder de boom. Eerst kroop er een grote, sterk gebouwde jongen uit. Hij had kort, zwart haar en was vast wel elf jaar, dacht Linde. De tweede wipte lenig uit het gat. Hij was blond en had dunne lippen. De jongens lachten. Toen zag Linde dat er nog een derde jongen uit de put probeerde te kruipen. Maar die had er duidelijk meer moeite mee. Hij had een dik, rond gezicht en hij pufte van de inspanning. De andere jongens grepen hem bij zijn armen en trokken hem uit de kuil.
Een geheime gang! Linde kneep haar benen stijf tegen elkaar, want diep in haar buik had ze een gevoel alsof ze dringend moest plassen. Ze wist dat het van de spanning kwam. Hetzelfde gevoel dat ze op school had als de meester rondkeek wie hij aan het bord zou roepen en zij haar les niet had geleerd. Maar dit hier was nog spannender. Ze voelde hoe haar mond helemaal droog werd. Onder haar ribben bonkte haar hart als de grote trom in de dorpsfanfare.
De jongens stonden nu naast de kuil. De dikke sloeg de aarde van zijn kleren en wreef zijn knie. Ze deden geen enkele moeite om iets te verbergen. Ze spraken luid en lachten met heldere stemmen. Ze dachten dat ze alleen waren.
Linde beet op haar lip. Plots kreeg ze een inval. Ze wist meteen dat ze het eigenlijk beter niet kon doen, maar ze kon het gewoon niet laten. Ze plukte een grote eikel. Met haar mond wijd open, hijgend van de span ning, hief ze haar arm op en mikte. Het projectiel zoefde door de lucht en kwam met een droge tok op het hoofd van de zwarte terecht.
- Aauw! riep Wolf en greep naar zijn hoofd.
Woest keek hij omhoog, zoekend naar de boosdoener. Linde drukte zich tegen de stam. Wolf zag haar niet. Arend en Ever schaterden het uit.
- De eekhoorns hebben het op jou gemunt, hikte Arend.
- Hou je kop! snauwde Wolf.
- Die eikel is gewoon uit de boom gevallen. Dat gebeurt.
Ever trachtte zijn lach in te houden, want hij zag wel dat Wolf boos was.
- Mmmm, misschien wel, gromde de bendeleider.
Linde kon het niet laten. Een tweede eikel raakte de schouder van Arend. Die schrok.
- Dat kan geen toeval meer zijn, siste Wolf. Er zit een spion in de boom. Ten aanval!
Linde schrok wel even. Was ze te ver gegaan? Het was toch maar een geintje. Ze wilde toch maar liever geen ruzie zoeken met die jongens.
Intussen deed Wolf een paar stappen achteruit en speurde de boom af. Toen hij de schim van Linde door de bladeren heen zag schemeren, schreeuwde hij:
- Daar zit hij, de spion. Neem hem gevangen!
Tegelijk raapte hij een gevallen eikel op en gooide die in de richting van de schim. Maar hij kwam niet eens half zo hoog. Intussen was Arend naar de onderste tak gesprongen en hees zich op. Ever stond er een beetje bedremmeld bij te kijken. Ze zouden toch niet gaan vechten, hoopte hij.
Arend was al een eind de boom in geklauterd en keek langs de stam omhoog op zoek naar de vijand. Eerst zag hij de spichtige blote benen... dan het korte rokje, een flits van haar katoenen slipje.
- Het is... een meisje, zei hij halfluid alsof hij zijn ogen niet geloofde.
- Heb je hem? schreeuwde Wolf, veilig op de grond als een generaal achter zijn troepen.
- Wolf, het is een meisje! riep Arend nu luider en keek hijgend en vragend naar zijn leider.
Ever slikte. Zo gevaarlijk zou het gevecht dus wel niet worden. Maar ze zouden haar toch niet...
- Neem haar gevangen! beval Wolf.
Arend krabde achter zijn oor. Hoe neem je in hemelsnaam iemand gevangen als je je twee handen nodig hebt om zelf niet te vallen? En dan nog wel een meisje. Met een jongen kun je nog vechten. Maar met een meisje? Misschien knijpt ze wel pinnig in je vel. Of ze krabt je ogen uit. Arend kuchte. - Hallo, daar. Kom naar beneden. Dan doen we je niets.
- Jullie gaan me gevangen nemen! antwoordde Linde.
- Nee, dat zegt hij zomaar, suste Arend.
Linde liet zich een paar takken lager zakken. Ze was liever wat dichter bij de grond voor het geval het tot een gevecht zou komen. Arend reikte omhoog en greep haar enkel beet.
- Kom, ik zal je helpen.
- Laat me los. Ik kan het wel alleen!
En omdat hij niet meteen deed wat ze vroeg, trapte ze met haar hiel op zijn vingers. Arend liet los en zoog op zijn knokkels.
- Zeg, ik wilde je alleen maar helpen. Kom dan naar beneden.
Zelf klauterde hij de boom uit, liet zich aan de onderste tak naar beneden zakken en kwam met een sprongetje op de grond terecht. Wolf en Ever liepen op hem toe.
- Waar zit ze? gromde Wolf.
- Rustig, ze komt, zei Arend terwijl hij zijn geschaafde hand bekeek.
Linde stond nu op de onderste tak en aarzelde. Wat waren die jongens van plan?
- Ga weg, zei ze.
- Nog in geen honderd jaar, zei Wolf stoer. Jij weet ons geheim en je hebt ons aangevallen. Ik neem je gevangen. Kom van die tak af.
De bendeleden gingen nu alledrie vlak onder haar staan en staken hun handen omhoog om haar te grijpen zodra ze naar beneden kwam. Linde woog haar kansen af. Vechtend maakte ze geen enkele kans tegen drie jongens. Vluchtend misschien wel. Zou ze kunnen ontsnappen?
Eén seconde lang berekende ze haar sprong. Dan dook ze als een kat naar beneden, bovenop Ever, die 'Ooo' zei en achterover tuimelde. Bliksemsnel krabbelde Linde overeind en schoot als een haas de wei op, huppelend over de ongelijke zoden.
- Grijp haar! schreeuwde Wolf.
Hij keek naar Ever. Die bleef liggen, totaal van zijn stuk. Dan naar Arend. Die stond met open mond het bloed van zijn hand te likken.
- Moet ik hier alles zelf doen, vloekte Wolf en schoot weg als een roofdier achter zijn prooi.

[Top]

Recensies

De bende van mol - Willy Schuyesmans

Je komt niet zomaar bij de bende van de mol. Drie proeven moet je afleggen en daarvan is het vangen van een mol nog maar de minste. Als meisje maak je helemaal geen kans om bij de bende te komen. Tenzij je bent zoals Linde, een meisje die meer dan haar mannetje kan staan…
Dit spannend en vlot geschreven verhaal houdt de lezer van het begin tot het einde in de ban. De auteur schetst heel beeldend het leven van de bendeleden: omdat Linde de dochter is van de nieuwe boswachter in het dorp kan ze haar drie vrienden veel leren over de natuur. Wanneer hun “clubhol” verwoest wordt door de (ongewettigde) aanleg van het golfterrein van notaris Devreeke bouwen de clubleden een boomhut in de Tikkebossen. Vanuit hun schuilplaats zien ze toevallig hoe de notaris de weduwe van de vorige boswachter bedreigt. Het worden spannende tijden voor de bende van de mol. Toch blijft het verhaal realistisch en geloofwaardig. De verschillende personages zijn goed uitgediept en de lezer kan zich goed inleven in één van de bendeleden. De verschillende thema’s (natuur, milieu, clubgeest, vriendschap tussen jongens en meisje, afpersing) bieden voldoende stof tot nadenken achteraf.

Pluizuit

De bende van mol - Willy Schuyesmans

Het is feest in de schuilplaats van De bende van de mol. Ever moest drie proeven afleggen om lid te kunnen worden. Het vangen van een mol was daarbij de minst moeilijke. Nu is het zover, Ever heeft zijn trouw bewezen. Lid zijn is dus niets voor doetjes en zeker niets voor meisjes, tenzij je bent zoals Linde. Zij is een knap meisje met veel lef. Zoals zij in bomen klimt, doet bijna niemand het haar na. Dus maakt ze kans. Gelukkig, want dit betekent de redding van de bende! Als de grote mensen zich met de schuilplaats gaan bemoeien, wordt het wel héél erg spannend voor de bende.
'De bende van de mol' is een leuk en spannend boek. Heel knap hoe de bende het beetje groen waar kinderen nog kunnen spelen, probeert te redden. Beter dan sommige grote mensen voelen zij wat er mis gaat.
De Hollandse namen zijn wat vreemd, maar je went er snel aan, omdat het boek zo vlot geschreven is. De illustraties zijn leuk en verdoezelen geenszins de ernst van sommige gebeurtenissen.
(Monique Gregoir)

De Leesmicrobe - maart 2002

De bende van mol - Willy Schuyesmans

De bende van de mol is het jongste boek van Willy Schuyesmans. Om bij de Bende van de Mol te komen moet je drie proeven doen. Linde wil lid worden, maar een meisje bij de bende? De stoere binken staan paf: een meisje dat met haar blote handen levende mollen vangt en zonder verpinken door een netelveld loopt, is geen doetje. En dan moet de bende verhuizen, want notaris Devreeke heeft de Brakke Wei verkocht en laat er een golfterrein aanleggen. Vanuit hun nieuwe boomhut ziet het viertal hoe de notaris een vrouw in het zwart zomaar begint te slaan. Dit gaat te ver! Linde heeft een plan. Ze zullen die kerel eens een lesje leren...

Jommekeskrant - 4 januari 1995

De bende van de mol

Ever, Wolf en Arend zijn drie vrienden die samen deel uitmaken van de Bende van de mol. Het zijn natuurlijk niet hun échte namen. De Bende is een uiterst geheime organizatie. Hun echte naam mogen we dus niet kennen. Wat wel vaststaat, is dat ze in het gelijknamige jeugdboek van Willy Schuyesmans spannende avonturen meemaken.
De Bende krijgt een nieuw lid, een meisje nog wel. Zij wordt in de bende opgenomen in het hol onder een eik. Dan ontdekken de bendeleden dat hun terrein, de Brakke Wei, belaagd wordt door de notaris van het dorp die er zijn privé-golfterrein van wil maken. Maar geen nood. De vader van het nieuwe bendelid Linde, is toevallig boswachter. Met zijn steun gaat de Bende de strijd aan. Zo ontdekken ze dat de notaris heel wat meer op zijn geweten heeft... Uiteindelijk moet hij bekennen. Zo dient de Bende van de mol de goede zaak. Ze vechten heldhaftig als echte ridders en krijgen ook een nieuw hoofdkwartier.
'De bende van de mol' is een spannend boek al is het allemaal wel een beetje zwart-wit, zoals in de ridderverhalen van vroeger. De notaris en de politici worden op een hoopje gegooid. Het zijn bijna allemaal slechteriken. Maar het verhaal is zo spannend dat jonge lezers van 8 tot 11 jaar het in één ruk zullen uitlezen.
'De bende van de mol' geschreven door Willy Schuyesmans, 92 blz. , uitgegeven door Altiora in Averbode.
MvdA

Het Nieuwsblad - Stipkrant - 1 november 1994

Willy Schuyesmans - De bende van de mol

Vlot geschreven verhaal over drie jongens en een meisje, en hun strijd tegen de onverkwikkelijke praktijken van notaris Devreeke. De man lapt allerlei regels aan zijn laars, bijvoorbeeld m.b.t. de aanleg van een golfterrein in een natuurgebied. De bende protesteert hiertegen door mollen op het keurige terrein te laten huishouden. Devreeke doet alles om zijn zin door te zetten en hij blijkt ook nog een moord op zijn geweten te hebben. Aantrekkelijk verhaal voor kinderen vanaf ± 8 jaar, vanwege de duidelijke verhaalstructuur, de humor en het zwart-wit afschilderen van de verhaalpersonages. Het boek is geïllustreerd met kleine zwart-wit pentekeningen aan het begin van ieder hoofdstukje; dit werkt soms verwarrend omdat ze slaan op een situatie die pas enkele pagina's verder passeert. Een aantrekkelijke omslag met kleurenillustratie.
Marij van de Ven

NBLC - oktober 1994

Schuyesmans schrijft beste manuscript

AVERBODE - Met 'De bende van de mol' wint jeugdauteur Willy Schuyesmans Averbodes manuscriptenwedstrijd voor kinderen. Er waren 61 inzendingen. De jury noemt Schuyesmans' verhaal het meest toegankelijk voor een ruim lezerspubliek vanaf acht jaar.
In 'De bende van de mol' worden spanning en milieuzorg op een plezierige manier met elkaar verweven. uitgeverij Altiora brengt in juni het bekroonde manuscript als jeugdboek uit.

Het Nieuwsblad - 4 februari 1994

Willy Schuyesmans wint manuscriptenwedstrijd Averbode

Uit 61 inzendingen heeft de jury van Averbodes Manuscriptenwedstrijd voor kinderen het verhaal De bende van de mol van Willy Schuyesmans bekroond. Dit winnend verhaal leek de jury het meest toegankelijk voor een ruim lezerspubliek vanaf 8 jaar. In De bende van de mol worden spanning en milieuzorg op en plezierige manier met elkaar verweven. Het bekroonde verhaal verschijnt als boek bij uitgeverij Altiora in juni 1994.

Gazet van Antwerpen - 4 februari 1994

Manuscript van Willy Schuyesmans bekroond

AVERBODE - Gisterenavond heeft een jury van kinderboekdeskundigen auteur en journalist Willy Schuyesmans als winnaar uitgeroepen van de eenmalige manuscriptenwedstrijd van Altiora, goed voor 100.000 frank. Het verhaal De bende van de mol is - zoals dat van Schuyesmans verwacht kan worden - een spannend verhaal geschreven met liefde voor de natuur. In het verhaal bindt een aantal kinderen de strijd aan met een corrupte notaris die hun speelveld ombouwt tot een golfterrein. Het manuscript geeft een realistisch beeld van bos en jachtbeheer.

Het belang van Limburg - 3 februari 1994

[Top]